Karlakór Reykjavíkur

Jæja, nú hef ég verið í Karlakór Reykjavíkur síðan um ármót, og það hefur verið vel þess virði só far, og vel það. Ég er reynslufélagi, en það verður maður í heilt ár. Þetta er fyrsti karlaklúbburinn sem ég er í og þessi er algerlega prýðilegur.

Ég fór í það að skoða hvort ég væri ekki skyldur einhverjum af þessum snillingum - en hef engan fundið enn. Á eftir að skoða bassana; tenórarnir eru mest tengdir mér í sjötta lið. Það telst nú varla mikið. Þarna er nú samt Breiðfirðingurinn Arilíus - sem mér finnst ég vera skyldur, af því að hann telur Flatey á Breiðafirði til helgari staða landsins eins og mér.

Það var æfingaferð um daginn, í Úthlíð. Þar hittum við Björn Úthlíðarjarl - sem er sérstakur velunnari þessa kórs. Hann er lifandi sönnun þess að í Evrópu tíðkast enn að höfðingjar reisi sér kirkju. Sagan endurtekur sig - heldur áfram og allt er eins og áður en samt svo nýtt.

Mér finnst gott og heibrigt að sjá að enn höfum við Íslendingar einhverjir ríkulegar sjálfstæðisþarfir. Mér finnst vænt um þær.